به عبارت ديگر دروغگويي شكلي از خيالپردازي طفل است كه اشياء را آنطور توصيف مي كند كه دوست دارد باشند نه آنطور كه واقعا هستند . مثلا كودك عملي مورد انتظار والد را انجام نداده و براي پرهيز از برخوردي ناخوشايند بگويد آن كار انجام شده است
.
حس زمان شناسي و استدلال طفل به وي قدرت درك اين مطلب را نمي دهد كه اين كار برخورد احيانا بسيار غضب آلودتر را فقط به تعويق مي اندازد .
در كودكان دبستاني ، دروغگويي اغلب نمايانگر تلاش طفل براي دوري جستن از ناراحتي حاصل از كمبود نسبي اتكاء به نفس است.
چنان است كه اكثر موارد دروغ كوششي است از سوي طفل جهت پوشاندن برخي نكات موجود در رفتار خويش كه نمي خواهند آنها را قبول كند پس دروغ جهت كسب احساسي خوب ولي موقتي ابراز شده است.
دروغ مي تواند با سرمشق گيري از والدين در مواردي حاصل گردد كه تفسير واقعيت توسط طفل در آنگونه موارد اكثرا با سردرگمي همراه است.
مثلا هنگامي كه پدر و مادر مكررا يكديگر را دورغگو خطاب مي كنند ، كودك نا اميد شده و اعتماد خود را جهت تفسير واژهء دورغ از دست مي دهد و به علاوه مغايرت با اعتماد به سنجش وا قعيت كه هم اكنون نيز از شكل طبيعي خود خارج شده افزون مي گردد.
بسياري از نوجوانان به اين دليل دروغ مي گويند كه مي ترسند والدينشان با اعمال ايشان موافق نباشد. اما به هر حال دروغگويي در دراز مدت بيشتر با رفتارهاي ضد اجتماعي متعدد ديگر همراه و نشاني از حالت مرضي رواني زير بنايي است.
مانند ساير رفتارهاي ضد اجتماعي ، دروغگويي بيشتر روشي از تمرد و طغيان است.
صرفنظر از سن و سطح تكامل ، زماني كه دروغگويي روش برگزيده در تدبير كشمكش و اضطراب گردد مداخله الزامي است.
در آغاز بايد والدين با طفل مقابله نمايند تا پيام واضح نكات قابل قبول ارائه گردد.
براي يك مداخله موفقيت آميز ، حساسيت و خحمايت ضروري است زيرا كودكان و نوجوانان از نظر تكاملي به شدت مستعد دستپاچگي و شرمندگي مي باشند .
اگر اين وضع به نحوي صحيح حل نشود ( يعني درك والدين از اين حالت و درك كودك از آن كه دروغگويي چارهء منطقي كارها نيست ) مداخلهء تخصصي انديكاسيون دارد.
