تظاهرات باليني . خيس كردن رختخواب را مي توان به انواع مداوم ( اوليه ) كه در آن كودك هيچگاه در طي شب خشك نبوده است و نوع قهقرائي ( ثانويه ) 1 كه در آن مورد كودكي كه قبلا لااقل بمدت يكسال موفق به كنترل خود بوده مجددا شروع به خيس كردن رختخواب مينمايد تقسيم نمود. در حدود 75% كل كودكان دچار بي اختياري كنشي ادرار گرفتار نوع اوليه آن ميباشند ، ليكن بيش از 50 % كودكان سالهاي آخر مدرسه مبتلا به انورزي گرفتار نوع ثانويه ميباشند .
انورزي شبانهء مداوم ، اكثرا نتيجه آموزش توالت ناكافي يا نامتناسب است . والديني كه به نحو خشن طفل را مورد آموزش توالت را قرار مي دهند ممكن است مولد يك واكنش خشم گردند كه در آن طفل به طور نا خود آگاه با خيس كردن رختخواب آنان را به مبارزه مي طلبد . به عبارت ديگر والديني كه به حد كافي به نيازهاي حمايتي طفل حين فراگيري آداب توالت توجه نمي كنند ممكن است كوشش هاي وي را جهت حصول كنترل مثانه خنثي نمايند . استرس هاي رواني مزمن كه به تجارب فراگيري آداب توالت نبوده اما در طي دوران نوپايي روي مي دهند نيز مي توانند به توانايي طفل در جهت حصول كنترل مثانه صدمه برسانند .
استرس اجتماعي مانند ازدحام بيش از حد2 نيز با خيس كردن رختخواب مرتبط ميباشد . انورزي بهمچنين با مهاجرت ، مشكلات اقتصادي اجتماعي و موقعيت هاي ، مرضي خانوادگي 3 همراه ميباشد .
نوع بازگشتي خيس كردن رختخواب توسط حوادث محيطي پر استرس مانند نقل مكان به منزل جديد ، كشمكشهاي زناشويي ، تولد خواهر يا برادر يا موردي از فوت در خانواده تسريع مي گردد اين نوع گذرا و موقتي بوده و پيش آگهي و درمان آن آسانتر از نوع اوليه است .
مطالعات اخير دال بر آنند كه انورزي بازتاب نارسي تكاملي ميباشد . بسياري از كودكان انورتيك دچار كاهش ظرفيت مثانه ميباشد كه احتمالا منتج از عدم كفايت تعليمات و يا تمايلات ژنتيكي است . عوامل محيطي استرس هاي اضافي ديگري را نيز در بر مي گيرند .
در هردو نوع خيس كردن رختخواب ، آسيب شناسي عضوي را فقط در تعداد معدودي از موارد مي توان ديد .
معاينه ء فيزيكي و آزمايش كامل ادرار توصيه مي گردد ، اما روش هايي مانند اوروگرافي و سيستوسكوپي معمولا ضروري نبوده و اگر شواهدي دال بر ضايعهء- ارگانيك موجود نباشد به انجام انها اقدام نمود .
